Kot Maine Coon – opis rasy, charakter, pielegnacja i cena

Maine Coon to jedna z najstarszych ras kotów w Ameryce Północnej. Wywodzi się ze stanu Maine, który tworzy pierwszy człon nazwy. Drugi to słowo „Coon” – po angielsku „szop pracz”. Kiedyś uważano Maine Coon za skrzyżowanie szopa z kotem, ale teorię tę szybko obalono.

Jedna z bardziej wiarygodnych historii opowiada o królowej Marii Antoninie. W trakcie Rewolucji Francuskiej obawiała się o los swoich kotów – angorów tureckich – i wysłała je do Ameryki. Tam, według tej teorii, doszło do skrzyżowania z miejscowymi osobnikami i powstania nowej rasy.

Wikingowie pojawiają się w innej wersji tej historii. Przypuszcza się, że zabrali na pokłady swoich statków norweskie koty leśne podczas wyprawy do Nowego Świata. Koty Wikingów mocno przypominają Maine Coon – co sugeruje możliwe pokrewieństwo.

Maine Coon zadebiutował na wystawie w 1860 roku w Nowym Jorku. W 1968 roku powstało Maine Coon Breeders and Fanciers Association, a osiem lat później Stany Zjednoczone oficjalnie uznały tę rasę. W 1983 roku na ten sam krok zdecydowała się Międzynarodowa Federacja Felinologiczna (FIFe). Maine Coon jest rasą narodową Kanady.

Maine Coon to jedna z największych ras kotów na świecie – dorosłe osobniki ważą od 3,5 do 9 kg. Samce zazwyczaj ważą więcej (5,5-9 kg), samice nieco mniej (3,5-6 kg). Imponująca sierść i umięśniony tułów sprawiają, że rasa ta robi piorunujące wrażenie na każdym, kto widzi ją po raz pierwszy.

Największy zachwyt wzbudza jednak charakter tych mruczków. Maine Coon towarzyszy opiekunom podczas codziennych czynności, kocha ludzi i doskonale czuje się w towarzystwie bliskich. Jest łagodny, przyjazny i zabawny. Ponadprzeciętna inteligencja pozwala mu radzić sobie w niestandardowych sytuacjach – co nieraz zaskakuje nowych opiekunów tej rasy.

Maine Coon ma delikatnie przekrzywione oczy i uszy zakończone charakterystycznymi pędzelkami. Ciało tej rasy jest długie, a kości wyróżnia ponadprzeciętna twardość. Owłosiony ogon sięga łopatek i zwęża się ku wierzchołkowi. Nogi wraz z resztą ciała tworzą wydłużony prostokąt – ta sylwetka nadaje Maine Coonowi majestatyczny, niepowtarzalny wygląd.

Sierść Maine Coona jest najczęściej długa lub półdługa, z wyjątkowo miękkim podszerstkiem pokrytym lśniącym włosem okrywowym. Najgęstsza sierść rośnie na brzuchu, bokach, łapach i ogonie. Na głowie jest znacznie krótsza. Wysokość w ramionach sięga nawet 40 centymetrów – tyle, co niemałe psy niektórych ras.

Koty Maine Coon można spotkać aż w 30 barwach. Część przedstawicieli tej rasy występuje w jednolitych kolorach:

• biały,
• czarny,
• kremowy,
• rudy.

Zdarzają się też osobniki dwubarwne z białym wzorem – arlekin, van czy bikolor. Maine Coon występuje również w umaszczeniu pręgowanym klasycznym, cętkowanym lub tygrysio-pręgowanym, a także szylkretowym.

Maine Coon ma długą, gęstą sierść, która wymaga regularnego czesania – najlepiej kilka razy w tygodniu. Szczotka lub grzebień o szerokich zębach sprawdzają się najlepiej. Zaniedbana sierść szybko tworzy trudne do usunięcia kołtuny, szczególnie na brzuchu i za uszami – więcej o zapobieganiu temu problemowi przeczytasz w artykule o kołtunach u kota.

Pazury trzeba przycinać regularnie, co kilka tygodni. Koty tej rasy nie wymagają częstych kąpieli – wystarczy, gdy sierść stanie się wyraźnie brudna. Regularne wizyty u weterynarza pozwolą wcześnie wykryć typowe dla tej rasy choroby genetyczne. Maine Coon potrzebuje też przestrzeni i stymulacji – drapak, mozliwość wspinania i codzienne zabawy to fundament dobrostanu tego pupila.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o pielęgnacji sierści swojego pupila, zajrzyj do naszego przewodnika po pielęgnacji długowłosych kotów.

Maine Coon to rasa niezwykle energiczna – i zakochana w wodzie, co wśród kotów jest rzadkością. Balkon (oczywiście odpowiednio zabezpieczony siatką ochronną) to dla tych mruczków prawdziwa atrakcja. Z innymi kotami Maine Coon radzi sobie bez większych problemów i rzadko wykazuje chęć dominacji. Z psami bywa różnie – zależy od indywidualnego usposobienia.

Kot Maine Coon w wielu zachowaniach przypomina psa. Aportowanie – choć u kotów rzadkość – nie jest dla tej rasy niczym niezwykłym. Mówi się o nich, że mają „psi charakter”: są oddane, szybko przywiązują się do opiekuna i znakomicie czują się w towarzystwie ludzi. Maine Coon, któremu nie poświęca się codziennej uwagi, szybko zaczyna odczuwać samotność.

Maine Coon to duży, aktywny kot – jego dieta musi to uwzględniać. Podstawą żywienia może być sucha karma, ale powinna zawierać odpowiednią ilość białka, by utrzymać imponującą masę mięśniową tej rasy. Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest dieta mieszana: karma sucha i mokra uzupełniają się nawzajem.

Przy ustalaniu porcji uwzględniaj wagę, wiek i poziom aktywności pupila – te trzy czynniki decydują o zapotrzebowaniu energetycznym Maine Coona. Karma mokra jest czterokrotnie mniej kaloryczna od suchej – to punkt, który warto uwzględnić przy codziennym dawkowaniu. Mimo że kotom może smakować ludzkie jedzenie, należy go unikać. Surowe mięso – jako uzupełnienie – bywa chętnie akceptowane przez tę rasę.

Więcej o doborze odpowiedniego rodzaju pożywienia znajdziesz w artykule sucha czy mokra karma dla kota.

Ceny kociąt Maine Coon z rodowodem wynoszą na ogół od 1500 do 2500 złotych. Renoma hodowli ma tu spore znaczenie – im lepsza jej reputacja, tym wyższa kwota. Hodowle zarejestrowane w FIFe lub innych uznanych organizacjach felinologicznych gwarantują zazwyczaj testy genetyczne rodziców i odpowiednie warunki wychowu.

Trudno podać jedną, ogólnie obowiązującą cenę Maine Coona. Ostateczna kwota zależy od linii hodowlanej, koloru umaszczenia i lokalizacji hodowli. Kocięta z rodowodem wystawowym kosztują znacznie więcej niż te przeznaczone wyłącznie na pupile domowe.

Maine Coon żyje zazwyczaj 14-18 lat – to bardzo dobry wynik jak na kota. Rasa ta cieszy się na ogół dobrym zdrowiem, choć ze względu na masywną budowę ciała nadmiar kalorii szybko prowadzi do nadwagi. Otyłość znacznie zwiększa ryzyko cukrzycy i problemów ze stawami.

Maine Coon jest też narażony na choroby genetyczne – przede wszystkim kardiomiopatię przerostową, najpoważniejszą i najczęstszą wadę tej rasy. Regularne badania profilaktyczne, w tym echo serca, są niezbędne. Do innych chorób, na które narażone są koty tej rasy, należą: rdzeniowy zanik mięśni, wielotorbielowatość nerek, niedobór kinazy pirogronianowej oraz choroby neuronu ruchowego. W starszym wieku pojawiają się też choroby dziąseł i przyzębia.

Mimo tych zagrożeń większość Maine Coonów żyje długo i nie mierzy się z większymi problemami zdrowotnymi niż inne rasy.

Maine Coon to idealny kot dla opiekuna, który może poświęcać mu dużo czasu. Ta rasa nie znosi samotności – potrzebuje towarzystwa i codziennej interakcji z człowiekiem. Ciepłe i pozytywne usposobienie sprawia, że Maine Coon świetnie odnajduje się w rodzinach z dziećmi.

Osoby samotne również mogą bez obaw decydować się na tego pupila. Zainteresowanie życiem domowym, aportowanie i podążanie za opiekunem krok w krok – to cechy, które czynią z Maine Coona coś więcej niż typowego kota. Jeśli interesują Cię inne rasy kotów, sprawdź nasz przegląd wszystkich ras kotów.

Maine Coon kryje kilka zaskakujących historii – w niektóre aż trudno uwierzyć.

• Gadatliwy, ale inaczej. Koty tej rasy są niezwykle głośne, ale dźwięki, które wydają, trudno nazwać typowym miauczeniem. Bardziej przypominają świergot lub ćwierkanie – co zaskakuje, biorąc pod uwagę gabaryty tych mruczków.
• Rekord świata w długości. Najdłuższym kotem świata był Maine Coon o imieniu Stewie – mierzył aż 123 centymetry. Poprzedni rekordzista również był tej rasy i osiągnął zaledwie 2 centymetry mniej.
• Miłośnik kąpieli. Maine Coon uwielbia wodę – jeśli lubisz kąpiele w wannie, przygotuj się na towarzystwo pupila. Wskoczenie do wanny nie jest dla tej rasy żadną rzadkością.
• Psi charakter w kocim ciele. Przyjazne usposobienie i upodobanie do aportowania to główne powody, dla których Maine Coona tak często porównuje się do psa.
• Wspinacz i meblowy tester. Maine Coon uwielbia się wspinać – meble o ponadprzeciętnej wytrzymałości to inwestycja, którą opiekunowie tej rasy szybko doceniają.
• Ogon jak koc. Puszysty ogon ma praktyczne zastosowanie – gdy jest mu zimno, Maine Coon okrywa nim swoje ciało.
• Wszędobylski śpioch. Podłoga, łóżko, wycieraczka – Maine Coon zasypia wszędzie i w każdej pozycji. Znawcy rasy uważają to za kolejny dowód na jego psie zwyczaje.
• Pierwszy komercyjnie sklonowany kot. W 2004 roku Maine Coon o imieniu Nicky został sklonowany – pierwszy taki przypadek w historii. Właścicielka z Teksasu zapłaciła za nowego pupila, którego nazwała Little Nicky.
• Pani Norris z Hogwartu. Każdy fan Harry’ego Pottera kojarzy surową kotkę woźnego Filcha. Rolę Pani Norris grało kilka kotów rasy Maine Coon.